14/12/2008 · Kategori: HİKAYELER
Duygu Gemisi
Her şeye rağmen yaşamak güzel…Seni yaşamak daha da güzel.Rüya gibi sanki;gidende sensin kalan da….Senin için yaptıklarımın karşılığı bu olmamalı..Hiç olmadık zamanlarda ıslandı gözlerim.Tutmaya çalıştım olmadı.Gözyaşlarım çok masumlardı,özgürce akamadılar.İlk zamanlar uykulardan uyandım,annemi daha çok özledim,gözyaşlarım daha çok duygu yüklü aktılar.Daha yoğun yaşadım seni ve özlemi.Şimdi ise artık duygu yüklü bir gemi gibi hissediyorum kendimi.Senin ruhunun kalbi bende,benim ruhumun kalbi de bendeki aşkının derinliğinde.
Seni çok anlattım kendime,ama dinletemedim.Vazgeçemedim senden.Sensizliği yaşamaya cesaret edemedi bu duygu gemisi.Eğer sensiz yola çıksaydı;boynu bükük,gözlerindeki yaşlarla,gecenin karanlığında yine bir tek seni arayacaktı…Ama her ne olursa olsun,duygu gemisini senin yokluğunda dinlendiren tek şey;yine sen oldun.Bedenini ve ruhunu sen dinlendirdin.Sen olmasan da,senin sesini duyamasa da duygu gemisi,denizin üstünde özgürce uçan martıların sesini,senin sesini duyar gibi can kulağıyla dinledi…Deniz kokusu yerine senin kokunu kokluyor gibi içine çekti,sonuna dek….Bunlardı duygu gemisini ayakta tutan.Senin yokluğunda bunlarla hayatta kalmayı başardı.Her zaman en küçük şeylerden en büyük mutluluğu çıkardı,senin için.Her zaman denizin görünmeyen ufkuna baktığında,seni gördü.Belki de duygu gemisinin ilerlemesini sağlayan tek gerçekte buydu?Senin yokluğuna inanmamasıydı…İnanmıyordum,sen vardın,sen hep bendeydin.Ben seni hiçbir zaman kaybetmedim
Keşke hep durduğun yerde dursaydın.Hiç gitmeseydin.Beni bırakıp gitmeseydin.Yine bir deniz kıyısında otursaydın,duygu gemisinin gelmesini bekleseydin.Sana ne kadar kırgın olsa da geleceğini biliyordun.Biliyordun ki oraya kadar geldin ama sonra orda koyup gittin.
İzledim seni orda beni beklerken.Duygu yüklü gemiyi ne olursa olsun bekleyeceğim diyordun,söz veriyordun kendine…Ama yapamadın!Bakışlarından,gözlerinden akan o tertemiz gözyaşlarından bile anlaşılıyordu gitmek istemediğin.Kıyamadım sana bağırmaya.Gitme ben buradayım diyemedim.Çünkü ben seni sevmeye bile kıyamadım.
Sensiz öyle zor geçti ki yolculuğum.Deniz çok ağlattı beni geri dönmek istedim ama seni bırakıp dönemedim.Sen ordaydın çünkü.Sana gidiyordum,gözlerinde gece olmasını bekliyordum,gece karanlığında parlayan ışıklardan biri senin gözlerindeki ışık olabilirdi.Umudunla yaşamak,senin hayatta olduğunu bilmek bile bana güç veriyordu.Meğer ne zormuş sensizlik…
Gökyüzüne seslenirdim her gece;seni çok sevdiğimi söyleyebilmek için.Yalnızlık arkadaşım gibi olmuştu artık.Seni paylaştığım tek kişi yalnızlığım olmuştu.İçimdeki sana durmadan sarılıyorum,seni kaybetmemek için.Çünkü biliyordum;ben her içimdeki sana sarıldığımda,sen bedeninde bir sıcaklık,sevgi hissediyordun.Bunu bende hissediyordum.Sonra kirpiklerimin ıslandığını hissediyordum,sensizliğe ağlıyordum galiba…Hasretin bu kadar acımasız olmamalıydı senin,bu kadar canımı yakmamalıydı,bendeki sana bu kadar nefretle bakmamalıydı.Neden yapıyordun bunu bana?Ben seni hiç gizli yaşamadım,sen hep yanımdaydın.Bana çektirdiğin bu eziyetin adı;AŞK olmalı…Bendeki senin aşkın olmalı,benden sana giden,kuru dallarla örülmüş bir köprü olmalı bunun adı….Yaşanması ise;bendeki sen kadar
Kalıcı Bağlantı Yorum (0) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!
0 yorum yazılmıştır